Zenuwpijn

door Marieke
Hits: 5494
Ria

Ria is 4 dagen geleden van de trap gevallen: “Ik liep met een zware wasmand naar beneden en miste een trede. En toen kwam ik ongelofelijk hard op mijn stuitje terecht. Ik heb toch zo’n pijn, je wil het niet weten... Het schiet van mijn stuitje omhoog mijn rug in. Ik kan amper lopen en bukken lukt al helemaal niet.

Er is een foto gemaakt maar daarop is niks te zien. Het moet vanzelf genezen, zeggen ze.” Als ik even naar haar stuitje wil kijken, roept ze: “Oh, niet aanraken!” Ze vertelt bovendien dat ze zich suf voelt en het liefst op haar buik op bed ligt.

Cas.

Arme Cas. Hij is gisteren met zijn rechter wijsvingertje tussen de deur gekomen. Sindsdien is hij alleen maar aan het huilen van de pijn. “Het doet au, het pikt!” Ik vraag waar hij de pijn voelt en behalve naar zijn bont-en- blauwe vingertje wijst hij ook naar zijn rechter schouder. Dat vind ik opvallend. Hij schermt zijn vinger af met zijn andere hand en wil niet dat ik ernaar kijk en al helemaal niet dat ik het aanraak.

Bert

Vorige week is er bij Bert een kies getrokken. Sindsdien heeft hij zo’n pijn dat de pijnstillers van de tandarts niet eens helpen. “Het schiet van de plek waar links die kies zat naar mijn linker oogkas en slaap. Het is zo erg. Ik kan niet eens meer goed nadenken. Ik voel me zelfs duizelig, alsof ik de grond niet raak. Ik kan niet werken en lig het liefst op mijn buik en met mijn hoofd naar rechts gedraaid op de pijnlijke kant.”

Ria, Cas en Bert kregen allen het middel Hypericum. Het verloste hen binnen een paar uur van hun zenuwpijn.

Hypericum perforatum, Sint Janskruid

Dit kruid bloeit van mei tot augustus met goudgele bloemen. In de blaadjes zitten kleine gaatjes waaruit olie komt als je ze kneust. Je krijgt er zelfs roestbruine vingers van. De benaming Sint-Janskruid is afkomstig van het feit dat sinds oudsher de bloemen en de bladeren op 24 juni werden geplukt. Dit is de feestdag van Sint Johannes de Doper. De dag waarop de zon op haar hoogste punt staat en het moment dat de plant de meeste geneeskrachtige substanties bevat.

Het werd reeds in de oudheid als medicinale plant voorgeschreven door Dioscorides, arts in de legers van Nero in de eerste eeuw na Christus. In de middeleeuwen gebruikte men Sint-Janskruid bij de bereiding van verschillende geneesmiddelen maar ook als "duivelsverjager". Aan de zoldering van de huizen hing men namelijk boeketjes met Sint-Janskruid als bescherming tegen kwade geesten en heksen. Het uitdrijven van het kwaad kan teruggevonden worden in moderne behandelingen op basis van Sint-Janskruid, namelijk als middel tegen depressies.

In het begin van de 16e eeuw gebruikte de beroemde Zwitserse arts Paracelsus Sint-Janskruid voor de behandeling van wonden, omdat de plant zelf vele openingen of wonden vertoont waaruit bloed (de roodbruine olie) stroomt.

Hypericum wordt sinds een paar honderd jaar in de homeopathie gebruikt bij verwonding van zenuwen. Denk aan verbrijzelde vingertoppen, een val op het stuitje, diepe steekwonden en na operaties. Er is buitensporige pijn die vanuit het verwonde deel via zenuwen het lichaam in schiet. Men huivert van pijn en er kunnen zelfs spiertrekkingen ontstaan zoals bij Tetanus, waarbij men het hoofd achterover buigt. Typisch zijn een gevoel alsof men opgetild wordt en sufheid. Het past bij geïrriteerde en/of zwaarmoedige mensen. Men voelt zich slechter na verwonding, beweging en aanraking. En men voelt zich beter door liggen op de buik en liggen op de pijnlijke kant. Wonderlijk toch dat een kruid dat gewoon langs het kanaal in Oirschot groeit zo’n geneeskracht in zich draagt.